Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΕΥΡΕΩΣ ΓΝΩΣΤΟΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ



Γράφει ο Οδυσσεύς Πατεράκης

Ελπίζω να ξέρεις γραμματική νομοθέτα μου. Να ξεχωρίζεις εν προκειμένω τα ουσιαστικά απ’ τα επιρρήματα κι’ ορθογραφίαν να ξέρεις καλή.

Να ξεχωρίζεις π.χ. το ωμέγα απ’ το όμικρον, ή το φι και το βήτα απ’ τη δίφθογγον κλπ. Γιατί ξέρω πως μου την έχεις στημένη.

Αλλά κι’ ενίοτε το προλογίζειν εστί φλυαρείν (δι’ απαρεμφάτου δηλούμενον), γι’ αυτό κι’ η μακρυγορία άκρως επικίνδυνη πλέον καθίσταται. Και πρέπει δεόντως να προσέχει τι λέγει κανείς, άρτι του νομοθετήματος κυρωθέντος.

Τοκογλυφίας λοιπόν το κεφάλαιον κι’ αναρρωτιέμαι, αφού συχάκις, πολλά επαίρονται έθνη για την πρωτιά τους στα ποικίλα του βίου αγωνίσματα, γιατί και δια τούτο το ευγενέστατον και νόμω κατοχυρωμένον (όπως και το προσφάτως αντιρατσιστικό κυρωθέν νομοθέτημα) αγώνισμα να μην απονεμηθούν τα αρμόζοντα εύσημα εις το έθνος που τα πρωτεία τούτου κατέχει.

Σάμπως είναι κάτι κακόν ; Ουχί ! Διότι αν είναι κακόν, γιατί δεν είναι παράνομον ; Ας μην αδικούμε λοιπόν τον λαόν που διαπρέπει εις τούτο και δεόντως ας τον τιμήσουμε για την προσφορά του στην ανθρωπότητα.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε ό,τι μπορούσε καθένας προσέφερε. Ο Έλλην π.χ. διέπρεψεν εις το πνεύμα κι’ ο Ρωμαίος στο Δίκαιον. Ε, λοιπόν κι’ ο λαός τούτος εις τον τοκισμόν των χρημάτων διέπρεψεν. Μόνο που μ’ έχουν μπερδέψει οι διατάξεις του νόμου σου, νομοθέτα μου και διστάζω να πω τ’ όνομά του, όχι γιατί αγνοώ ή κακοβούλως επιθυμώ να του στερήσω τα εύσημα, αλλά να, δεν ξέρω πώς μου επιτρέπεις πλέον να τον καλώ.

Όλες εισέτι οι εκφράσεις χωρίζονται, κατά την χρονικήν προς τον νόμον σχέσιν αυτών, εις π.ν. και μ.ν. Προφερόμενα δε, ηχητικώς τα πρώτα αρκτικογράμματα μαρτυρούν τι περιμένει τον λέγοντα, τα δε δεύτερα πώς μπορεί να καταστεί ο ιδιωτικός αυτού βίος. Και πώς να μην είμαι διστακτικός. Π.χ. «του Γύφτου τον δωδεκάλογο» γνώριζα και τώρα πληροφορήθηκα πως δεν είναι του Γύφτου αλλά του «Ρωμά».

Και φοβούμαι μην πέσω κι’ εδώ σε κανένα παράπτωμα και περί του εις το τοκίζειν διαπρέψαντος λαού αναφερόμενος, παραβιάσω ευρέως τον νόμον. Διότι ευρέως ο νόμος θα παραβιαστεί εις τοιαύτην περίπτωσιν, καθ’ ό,τι (πέραν του ενός ανθρώπου) ευρέος συνόλου το όνομα θα χρειαστεί ν’ αναφέρω και κινδυνεύω να χαρακτηριστώ «ρατσιστής» και τούτο παρότι τον δικόν μου λαόν δεν θεώρησα ποτέ «περιούσιον» για να μου χρεωθεί τέτοια ανομία.

Δίκην οικονομίας του λόγου λοιπόν, μιας κι’ η συζήτηση το ‘φερε, ας τον αποκαλέσω αυτό το λαό «περιούσιο».

Και μιας κι’ η γραμματική την τιμητικήν της στο κείμενον έχει σεβαστέ νομοθέτα μου, πριν κλείσω τούτη την άκρως προσεγμένην (ένεκα του προσφάτου νομοθετήματος) αναφορά, απαραίτητον είναι, αφού οι ντοπιολαλιές είναι πάμπολες, να διευκρινήσω πως το «μιτάτο» στην Κρήτη είν’ ο τόπος όπου αυτοπροσώπως οι κτηνοτρόφοι τυροκομούν και πως η «μαλάκα», ουδεμίαν σχέσιν έχει με την δημοφιλεστέραν εγχωρίαν προσφώνησιν, αλλ’ απλώς  την ελαστική και ομοιογενή τυρόμαζα κατά το πρώτον της τυροκομήσεως στάδιον σημαίνει.

Διότι, πώς αλλοιώς να σου δηλώσω ότι, παρά την «νομιμότητά» του, ουδόλως τον τοκισμό συμπαθώ των χρημάτων, ων εισέτι επιφυλακτικός, καθότι ο «περιούσιος» διαπρέπει εις αυτόν, λαμβανομένης υπόψιν της συμβουλής της γιαγιάς μου, που (προνομοθετικώς) με συμβούψε «απ’ του (ευρέως ως «περιουσίου» γνωστού) τα μιτάτα, ούτε  τυρί ούτε μαλάκα»

Δεν υπάρχουν σχόλια: