Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

DOMINIQUE VENNER (16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1935 – 21 ΜΑΪΟΥ 2013)




Μετά την απελευθέρωσή του, το φθινόπωρο του 1962, ο Venner έγραψε ένα θεμελιώδες μανιφέστο με τίτλο «Pour un critique positive» («Προς μια θετική κριτική»), στο οποίο κάνει λόγο για ένα εθνικο-επαναστατικό Κίνημα με σαφή οργάνωση, στρατηγική και ιδεολογία, πέρα από τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό, που θα στελεχωνόταν από πειθαρχημένους νέους εθνικιστές. Το μανιφέστο το αφιέρωσε στους «εθνικιστές αντάρτες οι οποίοι θα είναι έτοιμοι για μάχη».

To 1963 ιδρύει το περιοδικό «Europe Action», το οποίο αποτέλεσε ταυτόχρονα και κίνημα, στο οποίο συμμετείχαν κυρίως μέλη της  FEN (Fédération des étudiants nationalistes, Ομοσπονδία εθνικιστών φοιτητών) και παλαιά στελέχη της OAS.

Το 1968 συμμετείχε στην ίδρυση (μαζί με τον Γάλλο φιλόσοφο Alain De Benoist και άλλους διανοούμενους) της G.R.E.C.E.  (Groupes de recherches et d’études pour la civilisation européenne, Ομάδες Ερευνών και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό) καθώς και στη δημιουργία του ΙΕΟ (Ινστιτούτο Δυτικών Μελετών).



Ο Venner είχε αφιερωθεί κυρίως στην Πολιτική και Στρατιωτική  Ιστορία, έγραψε δεκάδες έργων πολιτικού, στρατιωτικού και ιστορικού περιεχομένου και βραβεύτηκε από τη Γαλλική Ακαδημία το 1981 για το έργο του Histoire de l’Armée rouge. La Révolution et la guerre civile: 1917-1924, που αναφέρεται στον  ρωσικό εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Υπήρξε, ακόμη, καθοδηγητής δύο σημαντικών ιστορικών επιθεωρήσεων: Enquête sur l’histoire (Επισκόπηση στην Ιστορία), τη δεκαετία του ’90,  και το διμηνιαίο περιοδικό της ιστορίας La Nouvelle Revue d’ Histoire (HΝέα Επιθεώρηση της Ιαστορίας), από το 2002 μέχρι το θάνατό του.

Μερικά από τα αναρίθμητα έργα του είναι τα εξής:

Baltikum: dans le Reich de la défaite, le combat des corps-francs, 1918-1923, 1974 («Μπάλτικουμ: στο Ράιχ της ήττας, ο αγώνας των Freikorps 1918 – 1923» ) εμπνευσμένο από τα έργα του Γερμανού εθνικιστή συγγραφέα και πρώην μαχητή των Freikorps, Ernst Von Salomon (1902-1972).

Le Blanc Soleil des vaincus: l’épopée sudiste et la guerre de Sécession, 1607-1865, 1975(«Ο λευκός ήλιος των ηττημένων: η εποποιία των νοτίων και ο αποσχιστικός πόλεμος»).

Histoire de l’Armée rouge. Tome 1: La Révolution et la guerre civile: 1917-1924, 1981 («Ιστορία του Κόκκινου Στρατού»), έργο που βραβεύτηκε από την Γαλλική ακαδημία και επανεκδόθηκε το 1997 με τίτλο Les Blancs et les Rouges: histoire de la guerre civile russe, 1917-1921, («Οι Λευκοί και οι Κόκκινοι, ιστορία του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου, 1917-1921»),

Le Cœur rebelle («Η εξεγερμένη καρδιά»), 1994, αυτοβιογραφικό έργο, στο οποίο ο συγγραφέας εξιστορεί, μεταξύ άλλων, την προσπάθειά του να καταταγεί, σε πολύ μικρή ηλικία, στη Λεγεώνα των Ξένων,

«Gettysburg» 1995, Histoire critique de la Résistance («Κριτική ιστορία της Αντίστασης»), 1995, Histoire de la Collaboration («Ιστορία της Συνεργασίας»), 2000, μνημειώδες έργο για την ιστορία των Γαλλικών Φασιστικών, Εθνικιστικών και Εθνικοσοσιαλιστικών κινημάτων, και των ανθρώπων που πίστεψαν στην ιδέα της Νέας Ευρώπης, Histoire du terrorisme, («Ιστορία της τρομοκρατίας»), 2002, Histoire et tradition desEuropéens: 30.000 ans d’identité, 2002 («Ιστορία και παράδοση των Ευρωπαίων, 30.000 χρόνια ταυτότητας»), De Gaulle : la grandeur et le néant, 2004 («Ντε Γκωλ το μεγαλείο και το τίποτα»),  Le Siècle de 1914. Utopies, guerres et révolutions en Europe au XXe siècle, 2006 («Ο αιώνας του 1914 – Ουτοπίες, πόλεμοι και επαναστάσεις στον 20ο αιώνα»), «Ernst Jünger» 2009, βιογραφικό δοκίμιο για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Γερμανού συγγραφέα  Ernst Jünger (1895-1998) με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, Le Choc de l’histoire : religion, mémoire, identité, 2011 («Η σύγκρουση της ιστορίας, θρησκεία, μνήμη, ταυτότητα»), L’imprévu dans l’Histoire : treize meurtres exemplaires, 2012 («Το απρόβλεπτο στην ιστορία 13 υποδειγματικές δολοφονίες»), και το μεταθανάτιο έργο του Un samouraï d’Occident : Le bréviaire des insoumis, 2013 («Ένας Σαμουράι της Δύσης: Το εγκόλπιο των ανυπότακτων»).

Ο Venner δεν ήταν ένας ρατσιστής ομοφοβικός όπως ήθελαν να τον παρουσιάσουν τα διάφορα ξεπουλημένα media. Ήταν ένας ένθερμος εθνικιστής και διανοητής, προσηλωμένος στο Ευρωπαϊκό Ιδεώδες, υπέρμαχος των παραδοσιακών κοινωνικών δεσμών (Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια) και οπαδός μιας Νιτσεϊκής θεώρησης για την ανθρώπινη υπέρβαση.

Ο Venner ήταν ενάντιος στη μετανάστευση ανθρώπων από χώρες του τρίτου κόσμου, κυρίως μουσουλμάνων, προς τη Γαλλία και την Ευρώπη,  οι οποίες αλλοιώνουν την πληθυσμιακή σύνθεση της ηπείρου  μας, καθώς και εναντίον της αμερικανοποίησης των ευρωπαϊκών αξιών.

Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι  η Οργουελλική κοινωνία, όπως την οραματίζονται οι παγκόσμιοι εξουσιαστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων, έχει αρχίσει να υλοποιείται στη Γαλλία εδώ και πολλά χρόνια, ενώ η σημερινή σοσιαλιστική κυβέρνηση του ολίγιστου Ολάντ προβαίνει σε σειρά ελευθεριακών μέτρων, όπως οι γάμοι μεταξύ ομοφυλόφιλων ζευγαριών, η κατάργηση της λέξης «Φυλή» από τη γαλλική νομοθεσία, η δημιουργία ειδικών χώρων όπου οι τοξικομανείς θα κάνουν ελεύθερα χρήση ναρκωτικών ουσιών, καθώς και άλλων ενεργειών που στρέφονται ενάντια στη Φύση και τον ανθρώπινο προορισμό. Όλα αυτά με την στήριξη μιας φιλελεύθερης ψοφοδεξιάς και των πάσης φύσεως αριστερών και κομμουνιστών, σε μια προσπάθεια να μετατρέψουν τη Γαλλία σε παράδεισο «ανοχής», ακολουθώντας πιστά τις σιωνιστικές επιταγές.

Ο εθελούσιος θάνατος του Dominique Venner ήταν μια ύστατη θυσία με στόχο την αφύπνιση των αποχαυνωμένων Γάλλων και Ευρωπαίων απέναντι στην καταστροφή του πολιτισμού μας.

Πρότυπο ηρωισμού, αγωνιστικότητας, θάρρους και αξιοπρέπειας, θα αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές της Ευρώπης που ονειρευόμαστε, μιας ελεύθερης Ευρώπης των Εθνών, την  οποία ο ίδιος είχε ονειρευτεί και αγωνίστηκε όσο ζούσε.

«L’ avenir nous appartient!» (Το μέλλον μας ανήκει).

DOMINIQUE VENNER: ΠΑΡΩΝ!!

Παύλος Γκάστης

Δεν υπάρχουν σχόλια: