Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Και πάλι η Χρυσή Αυγή στην πρωτοπορία της Ευρώπης;




Οι βρετανικές εκλογές κατέδειξαν πέραν πάσης αμφισβητήσεως αυτό που πολύ φοβούμεθα εμείς, οι ενάντιοι της Νέας Τάξεως – ότι δηλαδή η άνοδος των ευρωσκεπτικιστικών/εθνικιστικών κινημάτων, της τριετίας 2013-2016, ήταν τελικά πολύ σύντομη.

Αρχής γενομένης από την παράξενη παραίτηση του Νάιντζελ Φάραντζ και συνεχίζοντας με ένα θλιβερό σερί από διαδοχικές ήττες, στην Αυστρία, στην Ολλανδία, στη Γαλλία και τέλος στη Βρετανία, όπου το ορφανό UKIP δεν εκπροσωπείται πια ούτε στη βουλή των κοινοτήτων, οι λευκοί Ευρωπαίοι που ακόμα αντιστεκόμαστε στην εξαφάνιση μας, είδαμε τα όνειρα μας να γίνονται εκλογικές στάχτες.

ΚΙ ενώ μόλις έναν χρόνο πριν, οι παγκόσμιοι νονοί λέρωναν τα βρακιά τους από τον τρόμο τους, για το που θα μπορούσαν να φτάσουν κόμματα σαν της κ. Λεπέν ή του κ. Βίντερς κι ακόμα περισσότερο, πόσο θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις μάζες,  πολιτικοί μεγάλου βεληνεκούς, σαν τον κ. Φάραντζ, που είχε πρωτοστατήσει στο Brexit και στη στήριξη του κ, Τραμπ, άξαφνα εμφανίστηκαν τα πρώτα δείγματα μιας ραγδαίας κατάρρευσης.

Οι ευρωμάζες όχι μόνο δεν φάνηκαν να λογικεύονται, μετά το μπαράζ των ισλαμικών επιθέσεων αλλά αντίθετα δείχνουν να γίνονται ακόμα πιο υπάκουες,  στους ανθρωποβοσκούς που τις οδηγούν στη σφαγή.

Κι αντί οι Ευρωπαίοι εθνικιστές, να σαρώνουν τις έδρες των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων, αρχίζουν πάλι να συρρικνώνονται, υπό τον ορατό κίνδυνο να επιστρέψουν στον περιθωριακό ρόλο που είχαν, στις αρχές του 21ου αιώνα, όπως είδαμε να συμβαίνει στις πολύ πρόσφατες βρετανικές εκλογές με το UKIP

Στο Λονδίνο υπάρχει ισχυρό κίνημα υποστήριξης της Χρυσης Αυγής, 
από Βρετανούς πατριώτες. Φυσικά διώκεται, όπως όλα τα ασυμβίβαστα εθνικιστικά κινήματα. Αν οι χρυσαυγιτες ειχαν βανει μπολικο νερο στο κρασι τους, για να περισυλλέξουν ψηφοφορους, δεν θα τους οδηγουσαν στις φυλακες, καθε τοσο...  

Πέραν της ακανθώδους και περίπλοκης ανάλυσης του γιατί συμβαίνει αυτό, γεννάται και ένα άλλο ερώτημα, που αφορά ειδικά εμάς τους Έλληνες και δη τους χρυσαυγίτες….

Όπως το ξέρουμε όλοι μας, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής κατηγορήθηκε επανειλημμένως, ότι εξαιτίας των λαθών της, το κίνημα είναι κολλημένο στο 7%, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη, άλλα εθνικιστικά κόμματα τρέχουν με 1000!
Κι όμως…
Για κοιτάξτε τώρα,  που χάθηκε το άλλοτε περήφανο UKIP και που κινδυνεύει να φτάσει το κόμμα της κ. Λεπέν ή του κ. Βίντερς.
Και θυμηθείτε επίσης, ότι η Χρυσή Αυγή αποτέλεσε κάποτε τη Χρυσή Ελπίδα αλλά και το πρότυπο των γνήσιων ευρωεθνικιστικών κινημάτων, επειδή ήταν το πρώτο αμιγώς εθνικιστικό κόμμα, που κατόρθωσε να κερδίσει έδρες σε εθνικο κοινοβούλιο, με τη χαλκευμένη διαδικασία των βουλευτικών εκλογών.

Μήπως τελικά η άνοδος των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κομμάτων στηρίζονταν σε σαθρες βάσεις και η ραγδαία πτώση τους [που φαίνεται δυστυχώς να δρομολογείται ήδη] ξαναφέρει τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο της Ευρωπαϊκής πρωτοπορίας;

Γιατί οι μεγάλες επαναστάσεις που διενεργούνται «εκ των κάτω» δεν είναι δρόμοι ταχύτητας 100 ή 400 μέτρων αλλά σκληροί μαραθώνιοι, που μπορεί να κρατήσουν δεκαετίες και στον Μαραθώνιο δεν μετράει το αν θα βρίσκεσαι μπροστά στα πρώτα χιλιόμετρα αλλά η ψυχή που χρειάζεται να έχεις, για να αντέξεις μέχρι την τελική Νίκη…      

Ύστερα είναι και το άλλο…

Ενας από τους πλέον σοβαρούς λόγους, για τους οποίους οι λευκοί εθνικιστές δείχνουν να σέρνονται κατάκοποι, μόλις στην αρχή της κούρσας για την απελευθέρωση της Ευρώπης, από τους πολυπολιτισμικούς νεοταξίτες νονούς, είναι η ιδεολογική θολούρα, στην οποία βυθίστηκαν, προκειμένου να ξανοιχτούν στο ψάρεμα της ψήφου.

Για να το πω πιο απλά, έχω την  αίσθηση πως και ο κ. Βίντερς και ο κ. Φάραντζ και προπαντός η κ. Λεπέν, έβαναν πολύ νερό στο εθνικιστικό κρασί τους, για να μαζέψουν περισσότερα ψηφαλάκια.

Και μεταξύ μας τώρα, αν δεις τα προγράμματα της κ. Λεπέν, ελάχιστα διαφέρουν από αυτά του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Γαλλίας, το οποίο άλλωστε έσπευσε να οικειοποιηθεί το μεγαλύτερο κομμάτι της ατζέντας της κ. Λεπέν.

Για να μην σας πω ότι το σημερνό «Εθνικό Μέτωπο» δεν φαίνεται πια να έχει καμία σχέση με το γνήσια εθνικιστικό «Εθνικό Μέτωπο» του Ζαν Μαρί Λεπέν.

Η κ. Λεπέν μάλιστα έφτασε στο σημείο να αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση του κόμματος της με το κίνημα της Χρυσής Αυγής [αν και της δόθηκε η ευκαιρία στο ευρωκοινοβούλιο] παρότι ο ίδιος ο Ζαν Μαρί Λεπέν έχει εκφράσει επανειλημμένως την ιδεολογική του συγγένεια με τον Λαϊκό Σύνδεσμο.

Προφανώς η κ. Λεπέν φοβήθηκε μήπως τη χαρακτηρίσουν φασίστρια τα παπαγαλακια του καθεστωτος, ωστόσο η «φασιστοφοβία» της δεν την προστάτευσε, από το να χάσει ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων στις προεδρικές εκλογές.

Την ίδια άρνηση απέναντι στη Χρυσή Αυγή είχε δείξει και ο κ. Φάραντζ, αλλά να που σήμερα το πρώην κόμμα του είναι απόξω από τη βουλή, ενώ οι χρυσαυγίτες έχουν βάσιμες ελπίδες να αυξήσουν τις έδρες τους, οποτεδήποτε και αν γίνουν εκλογές στην ινδογρεκία.

Από συγκέντρωση φίλων της Χρυσης Αυγης στο Λονδινο

Ο κ. Φαραντζ αρνηθηκε καθε σχεση με τον Λαϊκό Σύνδεσμο.
Ωστόσο οι Βρετανοί πατριώτες διψούν για γνήσιο επαναστατικό εθνικιστικό λόγο.
Το πρωην κομμα του κ. Φαραντζ καταποντιστηκε στις προσφατες βρετανικες εκλογες.
Μηπως θα ηταν καλυτερα αν ο πρωην αρχηγος του UKIP, ειχε προσεγγισει τις ιδεες της Χρυσης Αυγης και αφυπνιζε το βρετανικό έθνος για το τι το περιμενει;

Διότι, ως γνωστόν, με πορδες δεν βαφονται αυγα... Κι αν φοβασαι μην σε πουνε φασιστα, μενεις στα μετοπισθεν και αφηνεις τους αλλους να γραψουν την ιστορια...

Φυσικά δεν ισχυρίζομαι ότι αν τα εθνικιστικά κινήματα κρατούσαν την αδιαπραγμάτευτη και ντόμπρα στάση της Χρυσής Αυγής, θα είχαν σαρώσει στις εθνικές τους εκλογές.
Κάθε άλλο.

Ίσως να μην είχαν φτάσει και ποτέ στα ποσοστά που κατάφεραν να φτάσουν στην τριετία 2013-2016. Ωστόσο μια πιο συνεπής στάση στις ιδέες τους και προπαντός το να μην φοβούνται αν θα χαρακτηριστούν φασιστικά ή ρατσιστικά, ενδεχομένως να είχε συμβάλλει στο  να διαθέτουν σήμερα πιο μικρή εκλογική δύναμη αλλά ταυτόχρονα και μια σταθερή ανοδική πορεία.


Γιατί η ιδεολογική συνέπεια μπορεί να μην φέρνει θεαματικά αποτελέσματα, ούτε να περισυλλέγει άμεσα τη λαϊκή αγανάκτηση, οδηγώντας σε πλασματικές ανόδους και σε ραγδαίες πτώσεις αλλα σφυρηλατεί ένα συμπαγές λαϊκό κίνημα, που προ-ετοιμάζεται να δράσει [όταν έρθει η καταλληλη ιστορικη στιγμη] σαν μία γροθιά.


Τα ευρωπαϊκά εθνικιστικά κόμματα όμως, που κατατρόμαξαν τους παγκόσμιους νονούς για ένα διάστημα, φαινεται ότι διάλεξαν τον εύκολο δρόμο, της κολακείας του μέσου ψηφοφόρου και της ιδεολογικής επιμειξίας, προκειμένου να πείσουν τους μικροαστούς ψηφοφόρους.

Ωστόσο αυτος ο δρόμος είναι κοντός και κάποτε φτάνει στο τέρμα του.
Η ολοκληρωτική εξαφάνιση του βρετανικού UKIP [του πιο ρωμαλέου ευρωσκεπτικιστικού/εθνικιστικού κόμματος των ευρωεκλογων του 2015] την ίδια ώρα που η Χρυσή Αυγή συνεχίζει τον δικό της δύσκολο δρόμο, αρκεί για να υπο-δείξει στον κ. Φάραντζ, την μήνιν για την αλαζονεία του, όταν αρνούνταν κάθε σχέση με μας τους Ελληνες εθνικιστές [αποκαλώντας μας φασίστες….]

Και μεταξύ μας, δεν ξέρω τι πρεσβεύει η σεβαστή ηγεσία της Χρυσής Αυγής, ωστόσο εγώ ο φασίστας, επιμένω να ομιλώ την τίμια γλώσσα του στρατιώτη.

Και δια-βλέπω ότι τα εθνικιστικά κινήματα έχουν πολύ δρόμο ακόμα μπροστά τους, για να αφυπνίσουν μια Ευρώπη που πολύ σύντομα θα καταντησει η χώρα των αφροασιατών μισθωτών σκλάβων.

Σ’ αυτόν τον ιστορικό Μαραθώνιο, εμείς οι εθνικιστές, οι λεγόμενοι «φασίστες» δεν πρέπει ούτε στιγμή να επιτρέψουμε συμβιβασμούς και χαριτωμενιές, για να ταιριάξουμε στο είδος της κεκαλυμμένης δεσποτείας, που το αποχαυνωμένο πόπολο αποκαλεί «δημοκρατία».
Το δικό μας έργο [δυστυχώς] δεν είναι έργο μιας μόνον γενιάς και μπορεί να χρειαστεί να περάσουν πολλές δεκαετίες, ώστε να γονιμοποιηθεί ο Σπόρος της Επανάστασης, που σπέρνουμε εμείς σήμερα.

Αυτό παναπεί ότι ο στόχος του αγώνα μας ξεπερνάει τον χρόνο μιας ατομικής ζωής και συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να αναμένουμε πολιτική δικαίωση της ιδεολογίας μας όσο θα βρισκόμαστε ακόμα εν ζωή.

Αν η Χρυσή Αυγή αξίζει να βρίσκεται εσαεί στην πρωτοπορία του Ευρωπαϊκού εθνικισμού, επειδή ακριβώς παραμένει αδιαπραγμάτευτη στις ιδέες της, ας συμβεί αυτό και χωρίς εμάς.

Ο Ρήγας δεν πρόλαβε να δει το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης για το οποίο πρόσφερε τη ζωή του.

Ισως να μην προλαβουμε να το δουμε ουτε εμεις….

Μπορουμε όμως να βλεπουμε καταματα την αληθεια μας. Κι αυτό είναι σημαντικοτερο από το αν θα πεισουμε τους χαχολους να μας ακολουθησουν. Γιατί κάποιοι άλλοι, που προσπάθησαν να εκ-βιάσουν την άνοδο τους στην εξουσία, νοθεύοντας τις ιδέες τους, τελικά ίσως χάσουν και τις ιδέες τους και την εξουσία αλλα [προπαντος] ίσως χάσουν και τις ψυχές τους….              


Δεν υπάρχουν σχόλια: