Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΟΝΕΙΔΟΣ ΤΟΥ «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΤΟΞΟΥ» ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ


Είναι φανερό ότι όπως έχουν εξελιχθεί σήμερα η Οικονομία και η Πολιτική, ούτε τις ανάγκες συνύπαρξης των ανθρώπων υπηρετούν, ούτε έχουν καμία  σχέση με τον καταγωγικό τους ρόλο. Στην πραγματικότητα αποτελούν δραστηριότητες ενός τερατώδους διεθνοποιημένου παιχνιδιού εμπορευματοποίησης της εξουσίας, το οποίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υποταγή των ανθρώπινων συνειδήσεων και σε μια παγκόσμια δικτατορία.

Και μόνο μέσα από μια νοσηρή λογική που κρίνει θετική αυτή την εξέλιξη για την ανθρωπότητα, μπορεί να γίνει κατανοητή η κραυγαλέα αντιφατική συμπεριφορά μιας μερίδας νεοελλήνων. Από τη μια δηλαδή να ισχυρίζονται ότι ο περιορισμός των ατομικών τους ελευθεριών από μια στρατιωτική εισβολή και κατοχή, είναι σκλαβιά αφόρητη και εξευτελισμός και από την άλλη να θεωρούν ότι η συμφωνημένη με «μνημόνια» κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης από δανειστές της χώρας, είναι ευεργέτημα, σωτηρία της πατρίδας και της συλλογικής αξιοπρέπειας.

Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν πια άξονες συνοχής της ελλαδικής κοινωνίας. Γλώσσα, ιστορία και Ορθοδοξία έχουν αποδομηθεί και τώρα επιχειρείται η συστηματική πληθυσμιακή αλλοίωση της χώρας. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν αρκετοί Έλληνες (οπαδοί αποκλειστικά του «συνταγματικού τόξου») θιασώτες της «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή άνθρωποι που δεν έχουν πια «ούτε ιερό ούτε όσιο».

Άνθρωποι πλήρως αφελληνισμένοι, που αδυνατούν να κατανοήσουν το πως οι πρόγονοί μας αντιλαμβάνονταν τον αγώνα «υπέρ βωμών και εστιών» ως τον «υπέρ πάντων αγώνα».  Το πώς δηλαδή η υπεράσπιση των βωμών και των εστιών, ήτοι των ιερών και των οσίων τους, ήταν για αυτούς μια υπέρτατη υπαρξιακή αυταξία.

Ούτε φυσικά μπορούν να ενωθούν κάτω από ένα νέο: «είτε παίδες Ελλήνων», γιατί αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι «γκρέμισαν» και τους «βωμούς» και τις «εστίες» αυτού του Έθνους, νοιώθοντας ντροπή που λέγονται Έλληνες, θεωρώντας πράγμα «φασιστικό» και ψεύτικο η Ελληνικότητα να αποτελεί τον άξονα της κοινωνικής μας συνοχής.

Πρωταρχικές αξίες και αποκλειστικό νόημα ζωής για αυτούς είναι η καταναλωτική ευχέρεια και η παραμονή στην Eυρωζώνη. Για αυτό υπογράφουν ό,τι κι αν τους ζητηθεί: Δεσμεύσεις ολοκληρωτικής υποτέλειας και των τρισεγγόνων μας. Eξευτελιστική επιτρόπευση κάθε λειτουργίας του κράτους. «Yπερταμείο» που υποθηκεύει όλα τα τιμαλφή της χώρας. Yπαγορευόμενη πληροφόρηση που προσβάλλει και ταπεινώνει τον πολίτη. Δήμευση των αποταμιεύσεων ισόβιου μόχθου και ξεπούλημα των αυτόχθονων Tραπεζών στην απρόσωπη διεθνή αγυρτεία. Δεν υπάρχει διασυρμός και διαπόμπευση που δεν την έχουν υπογράψει.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό, το πιο τραγικό είναι ότι η χώρα διολισθαίνει συνεχώς σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ευρωτουρκικής συγκυριαρχίας. Με ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού αιχμάλωτο του καταναλωτικού ηδονισμού και βουτηγμένο στον τηλεοπτικό βούρκο να αδιαφορεί πλήρως για τα τεκταινόμενα, η χώρα αφού πρώτα εγκατέλειψε το όραμα της εθνικής της ολοκλήρωσης, εγκαταλείπει τώρα και την έσχατη γραμμή υπεράσπισης της εθνικής της αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας. Μετατρέπεται σε μια χώρα περιορισμένης κυριαρχίας, που ασφυκτιώντας ανάμεσα στις «συμπληγάδες» των μοντέρνων δυτικών σταυροφόρων  και του εξ’ Ανατολής νέου «σουλτάνου», αργά αλλά σταθερά χάνεται ξανά από το ιστορικό προσκήνιο, μεθοδικά πνιγμένη στην ανυποληψία, τα χρέη και την έλλειψη αυτοεκτίμησης.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κάθε κόμμα που γίνεται κυβέρνηση στην Ελλάδα, συνεχίζει να παραδίδει θεσμούς και λειτουργίες  σε έναν υπόκοσμο κομματικών «ημετέρων» που λεηλατούν αδηφάγα την κρατική περιουσία. Άτομα που βρίσκουν την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τα ζωώδη ένστικτά τους, ηδονιζόμενα με την αυθαιρεσία του εξουσιαστή και το τάϊσμα της ακόρεστης ναρκισσιστικής τους αδιαντροπιάς.

Στο πολιτικό σκηνικό κυριαρχούν στερεοτυπικά ένα κοινό καλούπι μια κοινή «κασέτα» κυβερνητικού και άλλο ένα αντιπολιτευτικού λόγου, σύμφωνα πάντοτε με τις «σοφές» συμβουλές των επικοινωνιολόγων, άσχετα με το ποιο κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου», βρίσκεται στην εξουσία.

Ο βουλευτής του κατά το μεγαλύτερο μέρος ελληνόφωνου (ακόμη) Κοινοβουλίου δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απρόσωπη μονάδα για την καταμέτρηση της δύναμης των κομμάτων.

Ενώ τα «επεισόδια» του σήριαλ διεθνούς ψυχαγωγίας και «χαβαλέ» που λαμβάνουν χώρα στο «Ελλαδέξ», συμπληρώνονται με το ντιμπέϊτ και τις εσωκομματικές εκλογές των «πολιτικών βρικολάκων» του Πασόκ, που για λόγους παραπλάνησης των ψηφοφόρων μετονομάσθηκε σε «Δημοκρατική Συμπαράταξη».

Είναι οι εκλογές που ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας χαρακτήρισε «οξυγόνο για τη δημοκρατία», ποντάροντας στη διαρροή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ προς τους «νεκραναστημένους» και προσβλέποντας προφανώς σε μια μελλοντική μετεκλογική συνεργασία με τα πολιτικά αυτά «ζόμπι» του ζοφερού κοινοβουλευτικού μας βίου. Συνεργασία που εκτιμά ότι θα του εξασφαλίσει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις επερχόμενες εκλογές, ενισχύοντας παράλληλα το «προοδευτικό προφίλ» της κυβέρνησής του.

Γιατί η αριστερά, παρά την έλλειψη «πρότερου έντιμου βίου», κατάφερε με τη βοήθεια της μεταπολεμικής και κυρίως της μεταπολιτευτικής δήθεν δεξιάς, να καρπωθεί σχεδόν αποκλειστικά τα όποια προπαγανδιστικά οφέλη του επιθετικού προσδιορισμού: «προοδευτικός».

Ωστόσο αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι, ως «σιαμαία τέκνα» του ιστορικού υλισμού έχουν κοινή αντίληψη περί προόδου. Αντίληψη σύμφωνα με την οποία  ο άνθρωπος είναι δημιουργός μιας γραμμικής προόδου που οδηγεί συνεχώς και νομοτελειακά σε έναν καλύτερο κόσμο. Βασική προϋπόθεση βέβαια για τον καλύτερο και «προοδευτικό» αυτό κόσμο και για τους δυο, είναι η εξαφάνιση των εθνών. Φυσικά ο καθένας έχει ένα δικό του οικονομικό πρόγραμμα για τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο που οραματίζονται, ωστόσο σε φιλοσοφικό επίπεδο δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους.

Αγνοούν αμφότεροι φυσικά το γεγονός, ότι το ιστορικό γίγνεσθαι  είναι μια συνεχής πορεία ρήξης και επανασύνθεσης. Έτσι εξηγείται το πως από την ελληνική πόλη και τον πολιτισμό, έχουμε ξεπέσει πλήρως στον παλιμβαρβαρισμό του «ιδιώτη» (του πιο ιδιώτη από ποτέ είναι αλήθεια), άσχετα αν αυτό ψευδεπίγραφα έχει βαφτισθεί δημοκρατία και πολιτισμός. Και όλο αυτό φυσικά είναι φανερό ότι δεν είναι πρόοδος, αλλά σκοταδισμός και οπισθοδρόμηση, όσα τεχνολογικά επιτεύγματα κι αν έχει κατορθώσει αυτός ο πολιτισμός.

Και ότι πάντως σε καμιά περίπτωση οι «ονειρώξεις» των επίδοξων βιαστών της ιστορίας δεν πρόκειται να φέρουν το τέλος της, όπως διακηρύττουν οι θεωρητικοί της. Η εξέλιξη της ιστορίας  συσσωρεύει μια ασύλληπτη πυκνότητα δυνάμεων που κάποτε ξεσπούν και είναι ικανές να συντρίψουν το «βράχο» του σκοταδισμού, όσο βαρύς κι ασήκωτος και αν είναι αυτός.

Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε τώρα και για τον λόγο αυτό το χρέος των Εθνικιστών είναι μεγάλο. Η ελπίδα του κόσμου για την ανάσχεση του «κτήνους» και την ανατολή ενός πραγματικά καλύτερου κόσμου βρίσκεται αποκλειστικά στα δικά τους χέρια.

Όσο για τους νεοέλληνες, υπάρχει κάτι στη νοοτροπία τους εξαιρετικά παρήγορο, είναι η «αντιστασιακή» τους ψυχοσύνθεση. Είναι αυτό που έχει οδηγήσει στην κατάληξη, (όχι λίγες φορές στην ιστορία), οι λίγοι που αντιστέκονται να γίνονται αφορμή να καυχάται εκ των υστέρων για «αντίσταση» η μεγάλη πλειοψηφία των συμβιβασμένων.

Είναι άδικο αλλά σωτήριο, χάρη στο σφετερισμό της εγρήγορσης κάποιων ολίγων να σώζεται τελικά μια ευρύτερη συνείδηση πατριωτικού χρέους, δηλαδή η ιστορική συνέχεια της ελληνικότητας. Ας ελπίσουμε, ότι «δρέποντας τις δάφνες» του αγώνα των Ελλήνων Εθνικιστών, όλοι κάποτε θα μιλάνε για «καθολική αντίσταση του λαού» στην ανίερη μαφιόζικη φιέστα, και δεν πειράζει καθόλου που θα παραχαράζεται κατάφωρα η αλήθεια για ακόμη μια φορά.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια: