Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ (ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ): H ΣΧΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ.



Η 14η Αυγούστου 1974, σηματοδοτεί την ολοκλήρωση του εγκλήματος σε βάρος της Κύπρου από τους αγαρηνούς, με την επιχείρηση ‘’Αττίλας ΙΙ’’ . Σήμερα συμπληρώνονται 45 χρόνια από την δεύτερη φάση της εισβολής με την κατάληψη της Αμμοχώστου, της Καρπασίας και της Μόρφου.

 Ο βάρβαρος κατακτητής, λίγες μόλις ώρες μετά την τελμάτωση των συνομιλιών στη Γενεύη στις οποίες αξίωνε από τους Έλληνες την εκκένωση 34% του κυπριακού εδάφους από το βόρειο τμήμα του νησιού, με τη χρήση του κωδικοποιημένου τηλεγραφήματος: ‘’Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές’’, που στην ουσία ήταν το συνθηματικό έναρξης της δεύτερης εισβολής, εκπονεί το καταχθόνιο σχέδιο που είχε στα σκαριά εξ’αρχής και καταβροχθίζει, στην τελική, περισσότερα εδάφη από όσα αξίωνε στις συνομιλίες.

‘’Η Κύπρος κείται μακράν’’

 Στην Ελλάδα, η άχρωμη, άοσμη, στηριζόμενη σε πύλινα πόδια δικτατορία του Ιωαννίδη, είχε ήδη καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος από την 24η Ιουλίου, και ο Ελληνικός λαός είχε υποδεχθεί μετά βαΐων και κλάδων τον ‘’Εθνάρχη’’ Κωνσταντίνο Καραμανλή, στο πρόσωπο του οποίου έβλεπε τον σωτήρα και τον ανορθωτή του. 

Ο ‘’σπουδαίος’’ αυτός πολιτικός άντρας, παρέλαβε την Ελληνική Κυβέρνηση με την τούρκικη μπότα να έχει ήδη πατήσει το 3-4% του κυπριακού εδάφους και να έχει φτιάξει προγεφύρωμα για να ολοκληρώσει τους αντικειμενικούς της σκοπούς. Καθόλη την περίοδο της διακυβέρνησης του, οι τούρκοι παραβίαζαν διαρκώς την εκεχειρία που υπογράφηκε από τις δύο πλευρές, αποβιβάζοντας στρατεύματα, άρματα και όπλα και προωθούμενοι όλο και περισσότερο στο εσωτερικό του νησιού, έχοντας να αντιμετωπίσουν την ‘’σύνεση’’ και την ‘’φρονιμάδα’’ μας, καθώς σαν καλά παιδιά, τηρήσαμε την αναστολή των εχθροπραξιών με ‘’άψογο’’ και ‘’υποδειγματικό’’ τρόπο.  

Στις 14 Αυγούστου, μετά το έντεχνο φιάσκο των συνομιλιών της Γενεύης, οι τούρκοι προελαύνουν γοργά και ακάθεκτα και επισημοποιείται και τυπικά η δεύτερη φάση της εισβολής. Την αποφράδα αυτή ημέρα, έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία, η βαρύγδουπη και προδοτική φράση του Έλληνα Πρωθυπουργού, για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στον αιμάσσοντα Ελληνισμό της Κύπρου: H Κύπρος κείται μακράν. Η μεγαλόνησος αφήνεται με κατηγορηματικό τρόπο στο έλεος της μοίρας, και τα χέρια των τούρκων λύνονται από τα πιο επίσημα χείλη, τα οποία εμμέσως τους παροτρύνουν να συνεχίσουν να κατακρεουργούν την Κύπρο ελεύθερα.

Μια ιστορία με μακρύ παρελθόν.

Ο περισσότερος κόσμος δεν έχει μελετήσει ενδελεχώς τις ιστορικές πτυχές της κυπριακής τραγωδίας, δεν έχει, δηλαδή, αναζητήσει τα βαθύτερα αίτια, τις μηχανορραφίες, τα πάρε-δώσε και τα υπόλοιπα σκοτεινά παιχνίδια που παίχτηκαν πίσω από κλειστές πόρτες και συντέλεσαν στο να μείνει ο προαίωνιος πόθος των κυπρίων για Ένωση με την μητέρα Πατρίδα, για πάντα ανεκπλήρωτος. Έτσι, περιορίζονται σε αναθέματα στο ένα η στο άλλο πρόσωπο, γνωρίζοντας τις καταστάσεις μόνο επιφανειακά και αποδίδοντας μικρό μόνο μερίδιο ευθυνών στους τότε πρωταγωνιστές. Η πικρή αλήθεια, είναι ότι, το κυπριακό πήρε αποφασιστικά αρνητική καμπή για μας, ήδη από τον Οκτώβριο του 1955. Ήταν τότε, που απεβίωνε μετά από μακρά ασθένεια, ο ευπατρίδης Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ένθερμος υποστηρικτής της Κύπρου, Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. 

Τα ήνια αναλαμβάνει με ανάπαντεχο, σκανδαλώδες και σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο, ένας νέος και ‘’φέρελπις’’ πολιτικός, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, παρακάμπτοντας τους ιεραρχικά μεγαλύτερους του. Μετά από 3 χρόνια, οι ραδιούργιες του ‘’Εθνάρχη’’ θα ξεσκεπάζονταν και βαριά μομφή θα διατυπωνόταν εναντίον του. Ήταν τότε, που είχε δημοσιοποιηθεί η επιστολή παραίτησης ενός πρώην βουλευτή του κόμματος του, ο οποίος έκανε λόγο για μυστικό μνημόνιο που απέστειλε ο Καραμανλής στους ξένους επικυριάρχους (αμερικανική και αγγλική πρεσβεία) και στο οποίο δήλωνε ευθαρσώς ότι θα ‘’κλείσει οριστικά το κυπριακό στα πλαίσια των επιθυμιών και των αναγκών των διεθνών μας συμμάχων’’. 

Λαμβάνοντας υπόψη την αμαρτωλή (βίαιη καταστολή συλλαλητηρίου για τους απαγχονισθέντες Καραολή και Δημητρίου στην Αθήνα, με 9 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες) και ύποπτη (δηλώσεις τούρκων για συνομιλίες με Αβέρωφ με βάση τη διχοτόμηση) πολιτική που ακολούθησε η καραμανλική κυβέρνηση στο κυπριακό, τα 3 χρόνια που εξουσίαζε, η επιστολή προκάλεσε σάλο, διεγείροντας το δημόσιο αίσθημα και πανικοβάλωντας τα ανδρείκελα του καραμανλισμού. Είναι ευρέως γνωστό ότι ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, και εξήντα χρόνια μετά, το στυγερό καραμανλικό έγκλημα ενάντια στην Κύπρο, θα αποκαλυπτόταν, σε μικρή μόνο έκταση, μέσα από τα αρχεία του Foreign Office, του State Department και τα απομνημονεύματα προσωπικοτήτων που διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στα τότε τεκτενόμενα. 

Οι στενότεροι συνεργάτες του Καραμανλή, όλοι προσεκτικά επιλεγμένοι με κριτήριο την έλλειψη εθνικής συνείδησης και την δουλικότητα προς τους δυτικούς μας αφέντες, με αιχμή του δώρατος τον Σπύρο Θετόκη αρχικά και τους Ευάγγελο Αβέρωφ, Κωνσταντίνο Τσάτσο, Άγγελο Βλάχο μετέπειτα, εξυφαίνουν με αμείωτο ρυθμό τις πιο χυδαίες πλεκτάνες στην πλάτη του κυπριακού Ελληνισμού που αγκομαχάει μέσα στην μέγγενη του άγγλου δυνάστη. 

Την ίδια ώρα που δαμόκλειος σπάθη κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και του Αρχηγού της, ο καραμανλισμός -πάντα κρυφίως- καθησυχάζει τους αμερικάνους και άγγλους πατρώνες του, αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας την Ένωση και καταράται τα παλικάρια που ποτίζουν με το αίμα τους το ελληνικό χώμα της Κύπρου, αποδέχεται τις ανθενωτικές προτάσεις Χάρτινγκ και πιέζει την κυπριακή Εθναρχία να τις δεχτεί και αυτή, προσπαθεί μέσω του εν Κύπρω Προξενείου του να σπείρει στους κυπρίους το ζιζάνιο την ανεξαρτησίας, αρνείται πεισματικά να προσφύγει στον ΟΗΕ για τις αγγλικές θηριωδίες, τους απαγχονισμούς και την βάναυση καταπάτηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού, συνομιλεί με τους τούρκους πρόθυμος να ικανόποιησει κάθε τους βλέψη και μάλιστα ρίχνει ΠΡΩΤΟΣ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την ιδέα της διχοτόμησης, και το άκρον άωτον: σαμποτάρει τον αγώνα της ΕΟΚΑ, μη αποστέλλοντας πολεμικό υλικό, για την αποδυνάμωση της, εύχεται την σύλληψη της και προσπαθεί διακριτικά προς αυτή την κατεύθυνση με συνδυασμό ενεργειών (έκκληση στον Διγενή για συνεχή κήρυξη εκεχειριών, για παρεμπόδιση εξαπόλυσης αντιποίνων κλπ), αποσκοπώντας στο να πλήξει την οργάνωση θανατηφόρα, ούτως ώστε να σταματήσει αυτός ο ενοχλητικός πονοκέφαλος που δηλητηρίαζε το ‘’καλό κλίμα’’ με τους ‘’διεθνείς μας εταίρους’’ και την ‘’πατροπαράδοτη ελληνοβρετανική φιλία’’.  

Οι αγωνιώδεις και επίπονες προσπάθειες της καραμανλικής συμμορίας, είχαν τελικά αίσιο τέλος, αφού ανέλαβε σοβαρή (και παρασκηνιακή, εφαρμόζοντας πιέσεις και εκτοξεύοντας απειλές προς Κύπρο μεριά) πρωτοβουλία στον καταρτισμό και την υπογραφή της εκτρωματικής συμφωνίας Ζυρίχης-Λονδίνου, ενταφιάζοντας οριστικά το όραμα της Ενώσεως και ξεπληρώνοντας το γραμμάτιο που όφειλε στους Αμερικάνους από το 1955.

Η σχολή πολιτικής σκέψης του Καραμανλισμού
Όλα όσα ανέφερα πιο πάνω, ίσως να θεωρηθούν ως ένα déjà vu στον μέσο αναγνώστη. Εδώ και χρόνια άλλωστε, η Ελληνική εξωτερική πολιτική χαρακτηρίζεται ακριβώς από τα πιο κάτω κύρια σημεία, και είναι ίδια και απαράλλακτη, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως:
- Οσφυοκαμψία, ενδοτικότητα και υποχωρικότητα εις ό,τι αφορά τα εθνικά μας θέματα, ολέθρια λάθη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που οδηγούν σε ένα ντόμινο απρόβλεπτων και εξαιρετικά επικίνδυνων συνεπειών. 
- Κρυψίνοια, μυστικότητα και οργιώδες παρασκήνιο για απόκρυψη των εθνικά απαράδεκτων αποφάσεων που λαμβάνονται στα σκοτεινά γραφεία και στα υπόγεια των ξένων πρεσβειών. Άλλωστε όπως έλεγε και ο Καραμανλής, ‘’ Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται’’, εννοώντας φυσικά, το κρεσέντο εθνικής μειοδοσίας στο οποίο επιδόθηκε η κυβέρνηση του καθόλη της διάρκεια της θητείας του.  
- Εκστρατεία προπαγανδάς, ψεύδους και παραπληροφόρησης προς όφελος της κυβέρνησης από το σύνολο σχεδόν του τύπου, ο οποίος σε πλήρη σύμπνοια με την κυβέρνηση, εξωραΐζει την κάθε της ενέργεια και μέσα σε ένα ντελίριο φληναφημάτων, καλύπτει με φτηνές δικαιολογίες τις αποτυχίες της.  
- Πιστή υπακοή στις διαταγές των ξένων κέντρων αποφάσεων, τυφλή υιοθέτηση ακόμη και των πιο εθνικά επιζήμιων προτάσεων τους χωρίς ενδοιασμό,  σε σημείο που να απορείς εάν η Ελλάς είναι προτεκτοράτο ή αποικία.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά μπορούν να θεωρηθούν ως η κοινή συνισταμένη των εκάστοτε κυβερνήσεων, είτε είναι γαλάζιας, πράσινης, είτε ροζ αποχρώσεως. 

Το σαθρό επιχείρημα ‘’να φύγει ο Τσίπρας’’ που αναμασούσε η παραπλανημένη πλέμπα, δεν πρέπει να αγγίζει εμάς τους εθνικιστές. Από την προδοσία της Κύπρου, το ‘’ευχαριστούμε τους Αμερικάνους’’ στα Ίμια, μέχρι τα μνημόνια, την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και την συμφωνία των Πρεσπών, ένα τσιγάρο δρόμος. 

Αυτά, λοιπόν, τα χαρακτηριστικά, συνιστούν την ΣΧΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ, γιατί αυτός τα εισήγαγε και τα εδραίωσε στην ελληνική πραγματικότητα, υπό την σημερινή τους μορφή.

Α.Φ.



Δεν υπάρχουν σχόλια: