Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Καλοσωρίζοντας το 2020: Μερικές σκέψεις για την δημοκρατία μας.


Καλωσορίζοντας το 2020, αποτελεί αδιαπραγμάτευτο γεγονός, ότι μέσα σε αυτόν τον ταραχώδες χρόνο που μας πέρασε, ήμασταν πρώτης τάξεως θεατές σε ένα θέατρο του παραλόγου. 

Μετά την απόλυτη παράνοια που είχαμε βιώσει το 2018, όταν, προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά η ρητή διαταγή των Αμερικανών και να ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της Μακεδονίας μας, γίναμε μάρτυρες ενός τραγέλαφου, με τις κοινοβουλευτικές μηχανορραφίες αυτής της κυβέρνησης ‘’Φρανκεστάιν’’, να δίνουν και να παίρνουν, τις μεταγραφές βουλευτών να είναι καθημερινό φαινόμενο και επαγγελματίες πολιτικάντηδες να αλλάζουν ‘’ιδεολογικές πεποιθήσεις’’ εν μία νυκτί, οι 2 εκλογικές αναμετρήσεις του 2019, μας επεφύλαξαν δυσάρεστες εκπλήξεις. 

Σε μια κρίσιμη καμπή για την Ελλάδα, σε μια εποχή που διακυβεύονται πολλά, μεταξύ των οποίων και η ίδια η Εθνική μας επιβίωση, οι Έλληνες εξέλεξαν πανηγυρικά τα συστημικά κόμματα, τους έδωσαν ακαταμάχητη δύναμη για να συνεχίσουν να τους καταδυναστεύουν και να προδίδουν όποιο Ιερό και Όσιο δεν πρόλαβαν να προδώσουν οι προηγούμενοι, και έστειλαν στο πυρ το εξώτερον τους ‘’κακούς εθνικιστές’’, τον ‘’μπαμπούλα’’ του συστήματος. 

Μετά από τόσες δεκαετίες παρακμής και επαναλαμβανόμενων εθνικών καρπαζιών, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, και μια και αναφέρομαι στο σύστημα, θα πρέπει επιτέλους να αναρωτηθούμε: Είναι το σύστημα αυτό που κάνει τους ανθρώπους να λειτουργούν άσχημα, ή οι άνθρωποι που κάνουν το σύστημα αυτό να λειτουργεί καθ’ αυτόν τον τρόπο; 
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα δοθεί, αφ’ ότου αναλύσουμε με σαφήνεια το ίδιο το σύστημα, την κοινοβουλευτική δημοκρατία. 

Κατ’ αρχάς, οφείλουμε να ξεκινήσουμε από την ωμή παραδοχή ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον φιλελευθερισμό. Οι Εθνικιστές μέσα από την κοσμοθέαση τους,  θεωρούν τον κοινοβουλευτισμό ως το καλύτερο μέσο που εφηύρε η μεγαλομεσαία αστική τάξη για να επιβάλει την ταξική της δικτατορία. 


Πιο συγκεκριμένα, ας αφουγκραστούμε τον ακραιφνή Έλληνα Εθνικιστή και Εθνικό μας Κυβερνήτη, Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος έγραφε στα φύλλα του ημερολογίου του, στις 22 Ιανουαρίου του 1940, τα εξής: ‘’Η δημοκρατία είναι το παιδί του καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο καπιταλισμός κυριαρχεί επάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως τη λαϊκή θέληση. 

Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα, και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. 

Επομένως, μόνον οι κάτοχοι του μεγάλου κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάνουν τέτοιους αγώνες. Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες τότε μορφώνει και την κοινή γνώμη όπως θέλει. 

Κι αν ακόμη υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά θα τα απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνει ο λαός. Ή και αν δεν τα καταπίνει, βάζει τις εφημερίδες να γράφουν πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός. Λοιπόν, η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού, και το όργανό του που επιβάλλει τη θέλησή του κάνοντάς την να φαίνεται ως η λαϊκή θέληση..’’

Μέσα από τα λόγια του Έλληνα Ηγέτη, γίνεται πλήρως κατανοητό ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η χειρότερη και η πιο απατηλή μορφή της θεωρίας της ‘’δημοκρατίας’’. Κατά συνέπεια, είναι η απάτη της απάτης, και εξηγώ: Δίνει το προβάδισμα στους ανθρώπους των κούφιων υποσχέσεων αντί σε εκείνους που ξέρουν να δρουν. Διακηρύσσει την αφύσικη αρχή της εκλογής ικανών από ανίκανους, σχήμα εντελώς οξύμωρο. 


Φέρνει στην εξουσία ψευδοεκλεκτούς της δημαγωγίας και όχι οδηγούς των Λαών. Είναι συνώνυμος με την συναλλαγή, την διαφθορά και την πλουτοκρατία, και για αυτό όλοι αυτοί που εγκληματούν εις βάρος του Λαού με οικονομικά σκάνδαλα, εθνικές προδοσίες και ρουσφέτια, όχι μόνο παραμένουν ατιμώρητοι αλλά επιβραβεύονται. Είναι ολιγαρχικός σύνδεσμος καρεκλοκένταυρων, συνδεόμενων με τον κοινό σκοπό της εξυπηρέτησης των ατομικών τους συμφερόντων. 

Συνοψίζεται στην εξίσωση Κοινοβουλευτισμός= πλουτοκρατία, αφού ο τρόπος αναδείξεως της εξουσίας, η εκλογή, εξαρτάται από την λεγόμενη ‘’Κοινή Γνώμη’’, η ‘’κοινή γνώμη’’ από τα ‘’ΜΜΕ’’ και τα ‘’ΜΜΕ’’ από το χρήμα. Στις εκλογές, ο χείριστος πλεονεκτεί σχεδόν πάντα του καλυτέρου, γιατί είναι αδίστακτος μπροστά σε οποιαδήποτε χαμέρπεια και αθλιότητα. 

Άλλωστε οι ‘’υποψήφιοι’’ δεν προτείνονται από τους εκλογείς αλλά από τα κομματικά μαγειρεία, όπου η συναλλαγή είναι ο πρωτεύων παράγοντας.


Οι περισσότεροι άνθρωποι που διαθέτουν έστω και μερικά ψήγματα κοινής λογικής, θα συμφωνήσουν στα παραπάνω, όμως, όντας βαριά σφυροκοπημένοι από την αχαλίνωτη προπαγάνδα των ΜΜΕ και των πολιτικάντηδων, θα επικαλεστούν την ‘’Ελευθερία’’ και θα υποστηρίξουν ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι το μόνο μέσο εξασφαλίσεως της. Ουδέν ψευδέστερον. 

Αυτή η λέξη που έχει καταντήσει πανάκεια στα χείλη των απανταχού πολιτικάντηδων όταν νιώθουν να διαταράζεται η ησυχία τους, δεν είναι παρά ένα κόκκαλο που πετιέται για τροφή στις τυφλωμένες μάζες, και στο μυαλό των ανθρώπων  περιορίζεται συνήθως στις ζωώδεις και ρηχές έννοιες του ‘’να κάνω και να λέω ό,τι θέλω’’. Στην πραγματικότητα, Ελευθερία δεν υπάρχει. 

Υπάρχουν Ελευθερίες, πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες και αντίθετες, αλλά πάντοτε περιορισμένες, γιατί η εκδήλωση τους εμποδίζει τις εκδηλώσεις των άλλων. Κάτω από την επιφανειακή αλήθεια της δυνατότητας του καθένα να σκέφτεται και να εκφράζεται όπως θέλει, κρύβεται μια τεράστια αυταπάτη. 

Οι σημερινοί ‘’ελεύθεροι άνθρωποι’’, υφίστανται σε όλες τις μέρες και τι ώρες, τον ανελέητο βομβαρδισμό της πανδημοκρατικής προπαγάνδας, βίαιη ή κρυμμένη, ανοιχτή ή υποκριτική. Αιχμαλωτίζει την σκέψη, την πλένει και την αποδίδει σιδερωμένη στον ‘’ευτυχή ιδιοκτήτη της’’, ο οποίος στο μεταξύ, έχοντας εξαθλιωθεί από τα απάνθρωπα μέτρα λιτότητας, δεχόμενος συνεχώς ισχυρά πλήγματα στο εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας, ακόμη θεωρεί πως είναι ‘’ελεύθερος’’. 

Το άκρον άωτον του παραλογισμού και της υποκρισίας, είναι όμως, ότι σε αυτόν τον ‘’ελεύθερο πολίτη’’ δεν επιτρέπουν όχι απλά να μην είναι δημοκράτης, αλλά ούτε καν να εκφράζει τον παραμικρό δισταγμό για το πολίτευμα. Οι δικτατορίες και οι ολοκληρωτισμοί, απαγορεύουν τις επιθέσεις κατά των βάσεων του καθεστώτος τους. Αλλά δεν το κρύβουν. 

Οι κοινοβουλευτισμοί της ‘’Ελευθερίας’’, δεν τις επιτρέπουν ούτε αυτόι. Αλλά το κρύβουν, γιατί η υποκρισία και η κρυψίνοια είναι οι βασικές τους αρχές. Για αυτό και είναι οι χειρότερες μορφές τυραννίας. 

Ισοπεδώνοντας και αυτό το επιχείρημα, καταλήγουμε στο εύλογο συμπέρασμα ότι όλοι οι παράγοντες που απαρτίζουν τον κοινοβουλευτισμό είναι αρνητικοί, ανεύθυνοι και καταστροφικοί για τα Έθνη που έχουν την ατυχία να τους υφίστανται. Είναι οι πρωτεργάτες της σημερινής παρακμής. 

Επομένως, απαντώντας στο ερώτημα που έθεσα στην αρχή, δεν είναι οι άνθρωποι που κάνουν το σύστημα αυτό να λειτουργεί άσχημα, αλλά είναι το σύστημα, αυτό που κάνει τους ανθρώπους να λειτουργούν καθ’ αυτόν τον τρόπο. Τους αιχμαλωτίζει με μονομερή σφυροκόπηση, τους αποχαλινώνει, τους καθιστά θηρία ανήμερα και αντιθέτως, τρέφεται από αυτή την κατάσταση, για να συνεχίσει την αποκορύφωση του. 

Στο απορριπτέο θεώρημα ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι το ιδεώδες καθεστώς για όλους τους Λαούς, αντιτάσσεται εύκολα το αξίωμα ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η καταστροφή των Λαών και δεν αρμόζει σε κανέναν. 

Κλείνοντας, για να είμαι ειλικρινής, δεν αρνούμαι ότι με την σημερινή κατάντια και κατρακύλα της χώρας, δεν είναι λίγες οι φωνές που άρχισαν να πληθαίνουν απέναντι στον κοινοβουλευτισμό, φωνές που πρέπει να δημιουργήσουν ένα παλλαϊκό μέτωπο γύρω από τα Εθνικιστικά κινήματα, τις μόνες αντισυστημικές πολιτικές δυνάμεις που θα φέρουν ρηξικέλευθες αλλαγές στα συστήματα διακυβέρνησης. 

Οποιοσδήποτε εναποθέτει τις ελπίδες του σε κόμματα του συνταγματικού τόξου, πλανάται πλάνη οικτρά. Όπως έλεγε και ο Γέρος του Μωριά, ‘’οι βιολιτζήδες άλλαξαν, ο χαβάς έμεινε ο ίδιος’’, φράση που ταιριάζει γάντι με τα σημερινά δεδομένα. 

Αν τα συστημικά κόμματα διαδέχονται το ένα το άλλο στην διακυβέρνηση της χώρας,  ο φαύλος κύκλος του καθεστώτος που δεν εμπνέει καμία εκτίμηση και σεβασμό στους κυβερνώμενους του θα συνεχιστεί. 

Μόνο με μια Εθνική κυβέρνηση, η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί άρδην και να δοθεί το φιλί της ζωής σε μια κοινωνία και μια χώρα που βουλιάζει σε βαρέλι χωρίς πάτο.




Δεν υπάρχουν σχόλια: