Τετάρτη 27 Μαΐου 2020

"Το μη χείρον βέλτιστον" και άλλα παραμύθια της Χαλιμάς




Έχει πλέον, καταστεί ξεκάθαρο, και στον πιο αφελή, αδιάφορο και εγωκεντρικό άνθρωπο της εποχής μας, ότι όλος ο πλανήτης χορεύει σε φρενήρεις ρυθμούς παγκοσμιοποίησης. Οφείλω βέβαια να παραδεχθώ ότι μια γενναία μερίδα του κόσμου δεν είναι καθόλου φιλικά διακείμενη απέναντι στις βουλές των θιασωτών αυτού του δόγματος, που δυστυχώς, μας διαφεντεύουν, αλλά η πραγματικότητα είναι κυνική: η παγκοσμιοποίηση, επιστρατεύοντας το πιο ισχυρό βέλος της φαρέτρας της, την ορθοπολιτική θρησκεία, έχει καταφέρει, όχι μόνο να παρεισφρήσει, αλλά και να ελέγξει καταλυτικά όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής.  Φυσικά, το κομμάτι το οποίο, οι παγκοσμιοποιητές άλωσαν εξ’ αρχής και επέβαλαν πλήρως τις κατευθυντήριες γραμμές τους, είναι αυτό της πολιτικής. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε;
Χωρίς να επιχειρήσω να επεκταθώ και να αναλύσω, πως, γιατί, και με ποιο τρόπο επιτεύχθηκε η πλήρης επικράτηση τους στους κανόνες της πολιτικής, θα επισημάνω απλά το εξής: Στοχεύοντας, η παγκοσμιοποίηση, στην ισοπέδωση των πάντων, δεν θα μπορούσε να πράξει αλλιώς και με όλο το πολιτικό φάσμα. Έτσι, έβαλε στο χωνευτήρι της δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους και δεν συμμαζεύεται, και έβγαλε από ’κει μέσα, άβουλα ρομποτάκια, τα οποία απλά διαφέρουν στο χρώμα –για ξεκάρφωμα, φρόντισαν να βγάλουν μπλε, ροζ, κόκκινα, πράσινα κλπ.- που εκτελούν πειθήνια τις άνωθεν εντολές και υπακούνε με θρησκευτική ευλάβεια, στο δόγμα της πολιτικής ορθότητας.
Η Πατρίδα μας, η προσκολλημένη εδώ και χρόνια σε αυτό το άρμα, δεν θα ήταν δυνατόν να ξεφύγει από αυτό το θέατρο του παραλόγου. Για πενήντα σχεδόν έτη, μας δυναστεύει ένα πανίσχυρο, αδίστακτο δίπολο εξουσίας, με τα 2 κύρια κόμματα που το απαρτίζουν να εναλλάσσονται κάθε 4, ή στην εσχάτη, κάθε 8 χρόνια. Ο ένας πόλος, σταδιακά μεταλλάχτηκε, το πράσινο του χρώμα πήρε μια ροζ απόχρωση – για ξεκάρφωμα, πάντα-, ο άλλος όμως, ο γαλάζιος, έμεινε σταθερός.
Πέραν πάσης αμφιβολίας, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ευθύνεται για ειδεχθή εγκλήματα κατά του έθνους. Ο ίδιος ο ιδρυτής της, ο μεγαλύτερος προδότης που ξέρασε ποτέ η μήτρα τούτης εδώ της γης (ακόμη και ο Εφιάλτης μπροστά του, δύναται να χαρακτηριστεί μεγάλος πατριώτης), βαρύνεται με ασυγχώρητες μαχαιριές στην πλάτη του Έθνους, και είναι λογικό επακόλουθο, το ότι η παράταξη του τηρεί την παρακαταθήκη του στο ακέραιο. Το να αρχίσω να γράφω για τα ιστορικά ‘’λάθη’’ και ‘’παραλείψεις’’ του κόμματος αυτού και της εκάστοτε ηγεσίας του, ειδικά απέναντι στον αλύτρωτο ελληνισμό, θα ήταν ανώφελο, αφού και η ίδια η ρητορική τους σήμερα, υποδεικνύει του λόγου το αληθές. Η χυδαία και προκλητική στάση της στο λαθροεισβολικό, η ανοχή και το χάιδεμα αυτιών των καλομαθημένων παιδιών του συστήματος, των παρακρατικών αντίφα, οι τραγικές, σε βαθμό εσχάτης προδοσίας, αντιδράσεις τους απέναντι στην τούρκικη προκλητικότητα, η ενεργή συμμετοχή τους στην οικονομική εξαθλίωση του λαού μας και τα χιλιάδες σκάνδαλα και χρέη που τους καταλογίζονται, η ασταμάτητη ώθηση της κοινωνίας προς τον εκφυλισμό, η προβολή, παρά τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας του κόσμου και δη, όσων τους ψήφισαν, των λανθασμένων προτύπων που επιβάλλει η νέα εποχή και η ανέκαθεν δουλική στάση απέναντι στην αριστερά, είναι μόνο μερικοί από τους λόγους, που θα έπρεπε να είχε μπει ταφόπλακα στο πολιτικό αυτό καρκίνωμα εδώ και χρόνια. Από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο, όχι μόνο στην κάλπη, αλλά και στην δημόσια ζωή.
Κι όμως, αυτός ο λύκος με προβιά προβάτου, αυτοί οι μαυρογιαλούροι που τάζουν λαγούς και πετραχήλια με μπόλικη γαρνιτούρα κούφιου ζητωπατριωτισμού πριν τις εκλογές, για να πετάξουν τα προσωπεία την αμέσως επόμενη, όχι μόνο δεν εξοβελίζονται στο πυρ το εξώτερον από τον κόσμο (που το πάθημα, δεν του γίνεται μάθημα), αλλά έχουν ένα συμπαγή κορμό ψηφοφόρων, που το ρίχνει καρφωτό και μάλιστα με περισσή χαρά, για το πατριωτικό καθήκον που επιτελεί.
Τις πταίει; Η αλήθεια, είναι ότι, πάντοτε το μόρφωμα της Ν.Δ., είχε εξαιρετική επικοινωνιακή πολιτική, και κυρίως, το πιο κρίσιμο στοίχημα που κατάφερε να κερδίσει, είναι ότι καπέλωσε τον ορφανό πατριωτικό χώρο, ένα δηλαδή, πολύ μεγάλο ποσοστό του κόσμου, εξοντώνοντας με αθέμιτα, με εμετικά μέσα, όποια παράταξη φερόταν να βγαίνει στην επιφάνεια, έτοιμη να διεκδικήσει και αυτή ένα σεβαστό μερίδιο της ταλαιπωρημένης αυτής μερίδας του κόσμου που έχει την Ελλάδα στην καρδιά του.
Κάποτε, τα κατάφερνε, βολεύοντας εντός κοινοβουλίου μερικούς εκπρόσωπους της ‘’δεξιάς’’ της πτέρυγας (όπως, την δεκαετία του 80’, ο ανεκδιήγητος Καρατζαφέρης), ουσιαστικά λαγούς του συστήματος, για να κάνουν την ‘’βρώμικη δουλειά’’ και να λειτουργούν ως βαλβίδα εκτόνωσης. Πλέον, αφού όπως είπαμε το παγκοσμιοποιητικό χωνευτήρι δεν συγχωρεί την παραμικρή παρέκκλιση, και απαιτείται η μετατόπιση της Νέας Δημοκρατίας, σε ολοένα και πιο αριστερές θέσεις, βρέθηκε νέα, πιο αποτελεσματική μέθοδος, με την οποία μάλιστα η προπαγάνδα, εδραιώνεται σε πιο στερεές βάσεις.
Τα, πολλές φορές έμμισθα, τρολάκια του διαδικτύου. Οργιάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι οργανωμένοι σε άψογο βαθμό, με σελίδες, μαιτρ του είδους, όπως η Ομάδα Αλήθειας, που έχει σχεδόν θεοποιηθεί ως αυθεντία, και πρωτίστως, ελέγχουν σχεδόν όλα τα μεγάλα Μ.Μ.Ε της χώρας. Για τους δε αφελείς πατριώτες που διαχρονικά πέφτουν στην παγίδα των αετονύχηδων της Ν.Δ., έχουν εφεύρει μια ακόμη αποτελεσματικότερη τακτική: Την υιοθέτηση μιας δήθεν αντικειμενικότητας, με –κατ’ επίφαση- κριτική σε διάφορα θέματα, κυρίως εθνικά, στα οποία το κόμμα εξαπατά τους ψηφοφόρους του επανειλημμένως. Ειδικά τα τρολάκια που έχουν επωμιστεί τον ρόλο του ‘’σούπερ δεξιού’’, δίνουν ρέστα. Υποδύονται τους ‘’εξοργισμένους’’, τους ‘’απηυδισμένους’’ με τα αίσχη της Ν.Δ., διατείνονται ότι κάνουν ‘’εσωκομματική αντιπολίτευση’’, για να αποκτήσουν το ηθικό πλεονέκτημα, και να μπορούν μετά με τις ακόλουθες κλισέ φράσεις:
‘’To μη χείρον βέλτιστον’’
‘’Υπάρχει άλλη, σοβαρή εναλλακτική;’’
‘’Και τι θα ψηφίσεις ρε εσύ; Για πες μας;’’
‘’Να φύγει/να μην ξαναβγεί ο σύριζα/η αριστερά παιδιά, και βλέπουμε μετά..’’
‘’Αυτή τη φορά θα’ ναι αλλιώς’’
‘’Βρες μου καθαρό, πατριωτικό κόμμα, και εγώ το ψηφίζω και με τη βούλα. Αλλά..’’
Να σε πείσουν ότι, έδωσαν αγώνα, προσπάθησαν να κατευθύνουν ‘’πατριωτικά’’ τη Ν.Δ., απογοητεύτηκαν, αλλά, θα την ρίξουν καρφωτό, γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Κάποιος καλοπροαίρετος, θα μπορούσε να αναρωτηθεί, ‘’καλά, και αν όντως έχουν καλές προθέσεις και την ψηφίζουν λόγω απουσίας κάποιου κόμματος ικανού να συσπειρώσει τον Εθνικό χώρο;’’. Εδώ λοιπόν, έρχεται το ξεγύμνωμα των κενών επιχειρημάτων των μετακλητών του μορφώματος.
Μόλις χθες, ένας άνθρωπος τίμιος, αγνός, καθαρός, με τις καλύτερες περγαμηνές και με πολιτική ακτινοβολία, ο Ηλίας Κασιδιάρης, ανακοίνωσε την ίδρυση νέου κινηματικού φορέα με ξεκάθαρα Εθνικά χαρακτηριστικά. Οι πρώτοι που ρίχτηκαν με λύσσα να τον σπιλώσουν, να τον συκοφαντήσουν, να τον βρίσουν με μανία, ήταν οι γιαλαντζί επικριτές του κυβερνώντος κόμματος, οι πατριώτες του ‘’Μη χείρον βέλτιστον’’. Το ξεμπρόστιασμα, σε όλη του την έκταση:

Υστερικοί νεοδημοκράτες να παραληρούν, γιατί, φοβούνται μήπως ο Ηλίας, καταφέρει και εγείρει αυτό τον άμοιρο κόσμο που του έχουνε ρίξει ολόκληρα δοχεία στάχτης στα μάτια, και χάσουν την πίτα με το μέλι.
Ας βάλουν καλά στο μυαλό τους το εξής: Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό. Στο ισοπεδωτικό χωνευτήρι, από το οποίο βγαίνουν καλοκουρδισμένα ρομποτάκια, μπλε και ροζ, δύο όψεις του ιδίου νομίσματος, δεν χωράνε με καμία δύναμη, οι Έλληνες Εθνικιστές. Η αλήθεια δεν είναι ‘’προκρούστειος’’ έννοια, για να την κόψεις ή να την τεντώσεις και να την φέρεις στα μέτρα σου, και δεν θα αργήσει να ξεσκεπάσει οριστικά και αμετάκλητα, όσους τόσα χρόνια λυμαίνονταν χωρίς αιδώ το φλογερό πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: